Welke eetgewoontes leer jij je kind?

 

Welke eetgewoontes leer jij je kind?

Socioloog Dina Rose heeft onderzoek gedaan naar het eetgedrag van families en hoe dit resulteert in de eetgewoontes van kinderen op latere leeftijd. Zij concludeerde dat het voedingspatroon volledig bestaat uit een reeks gewoontes. Kinderen ontwikkelen deze gewoontes al op jonge leeftijd. Sommige gewoontes daarvan zijn heel goed zichtbaar zoals iedere ochtend ontbijten of na schooltijd een stuk fruit eten. Maar ook wanneer kinderen alleen maar pasta, pindakaas en crackers eten, is dat een gewoonte. Of wanneer kinderen zeggen dat ze iets vies vinden voordat ze het geprobeerd hebben, ook dat is een gewoonte.
De meeste kinderen groeien over de fase van kieskeurig eten heen. Wanneer ouders gedurende deze ‘kieskeurige periode’ ingeven en het voedingsaanbod beperken tot hetgeen wat het kind wel lust heeft dit zijn nadelen op langer termijn. Ook al gaat het kind op latere leeftijd gevarieerder eten, de gewoonte om gelimiteerd te eten (bijvoorbeeld zich beperken tot een bepaald aantal soorten groente) blijft vaak hetzelfde wanneer het kind geen gevarieerd aanbod kreeg gedurende de kindertijd. Dit patroon op latere leeftijd nog veranderen is haalbaar maar wordt steeds lastiger. Het nadeel van een beperkt voedingspatroon is dat kinderen gewend raken aan een vette, zoute of suikerrijke smaak (ook deze voorkeuren zijn gewoontes) en daardoor gemakkelijk voedingsrijke producten afwijzen omdat ze niet dezelfde smaaksensatie geven (nog zo een gewoonte).
In haar onderzoek kwamen twee opvoedstijlen zichtbaar naar voren:
The nutrition mindset
Deze richt zich op het feit dat kinderen dagelijks de benodigde nutriënten binnen moeten krijgen. De focus ligt hierbij op de maaltijd en vaak roept dit vragen op als; hoe laat ik mijn kind gezond eten ook al vindt hij gezond eten niet lekker? Het voelt als een opgave en alles wordt in de strijd gegooid om het kind de benodigde groente te laten eten. Dit resulteert zich vaak in een gevecht aan tafel en een afkeer naar gezond eten bij het kind. Bij deze opvoedstijl leren kinderen dat gezond eten gegeten wordt voor de gezondheid, niet voor plezier. Kinderen nemen deze gedachte met zich mee naarmate ze volwassen worden en leren hierdoor niet hoe ze later zelf gezonde keuzes kunnen maken. Hoe meer ouders zich op ‘gezonde’ voeding focussen, hoe slechter de eetgewoontes van kinderen uiteindelijk worden. Er wordt onbewust, met goede bedoelingen, een grens gebouwd tussen gezond en vies tegenover ongezond en lekker.
The teaching approach
De andere opvoedstijl is ‘the teaching approach’. De benodigde nutriënten zijn hierbij niet de focus en ouders maken zich geen zorgen als hun kind vandaag niet de juiste hoeveelheid groente binnen heeft gekregen. Ze zijn geduldig en weten dat ze een zaadje planten wat weken, maanden of jaren nodig heeft om te groeien, maar dat hun kinderen uiteindelijk de gezonde voedingsgewoontes mee krijgen waarbij ze zelf instaat zijn de juiste keuzes te maken.
Ze nemen afwijzingen niet serieus omdat ze weten dat kinderen de ene dag iets vies vinden en het de andere dag weer als lekker beschouwen. Daarom wachten ze een tijdje en serveren ze het opnieuw. Ze blijven bij het plan om hun kinderen consequent gezonde voeding aan te bieden en dit niet in te ruilen voor geliefde maaltijden zoals noedels of pizza. Ieder voedingsmiddel past binnen een gezond voedingspatroon, maar alles heeft zijn eigen portiegrootte. Ze dwingen en smeken hun kinderen niet om te eten, maar vragen zich af wat hun kind nodig heeft om de stap te zetten naar het proeven van het voedingsmiddel. Dit proces heeft tijd nodig omdat kinderen nieuwe voedingsmiddelen met al hun zintuigen leren ontdekken. In de blog Hoe leer ik mijn kind groente eten leer je hoe kinderen groente leren eten door middel van hun zintuigen.
Het makkelijke aan de teaching approach is dat je al weet hoe je het moet doen; precies zoals dat je alle andere gewoontes aan je kinderen leert. Gewoontes worden gecreëerd door handelingen die door oefening en consequentie tot gewoonte zijn gemaakt. Zoals bijvoorbeeld tanden poetsen. We doen het tandenpoetsen voor en leggen uit dat dit nodig is om gaatjes te voorkomen. We leggen dit uit omdat we ervan uitgaan dat als kinderen weten waarom iets gebeurt ze deze gewoonte makkelijker oppikken en het uiteindelijk overnemen. Bij voeding wordt dit minder vaak toegepast. Waarschijnlijk omdat het een stuk moeilijker lijkt om de waarom achter voeding uit te leggen. In De basis van een gezond voedingspatroon uitgelegd in drie simpele stappen lees je daar meer over.